Rozdział 1.

ROZDZIAŁ SPECJALNIE DEDYKOWANY JULII P. - AUTORCE TŁA. :)

'Drrrrrrń!' - usłyszałam dźwięk budzika. Niechętnie machnęłam ręką, żeby go wyłączyć. Ehh.. Kolejny dzień mojego bezsensownego życia. Nienawidzę tego życia, nienawidzę tego miejsca i tych ludzi, którzy mnie otaczają. Najchętniej bym się stąd wyprowadziła albo w ogóle mogłabym umrzeć. I tak nikogo nie obchodzę, nawet moich rodziców. Dla nich ważna jest tylko praca i pieniądze, a nie moje szczęście. Ale dość użalania się nad sobą, czas wstawać. Zeszłam na dół do kuchni i zrobiłam sobie codziennie śniadanie - płatki z mlekiem. Gdy zjadłam, poszłam na górę się umyć i ubrać. Zarzuciłam plecak na ramię i wyszłam z domu. Słuchałam na słuchawkach Peji, gdy nagle zauważyłam po drugiej stronie ulicy Stephanie. Nienawidzę jej. Myśli, że jest najlepsza i najpiękniejsza i może mieć każdego chłopaka. Ona też mnie nienawidzi, na szczęście. Nie chcę mieć z nią nic do czynienia, wíęc staram się jej unikać. Niestety mnie zauważyła. Oczywiście zaczęła gadać swoje głupie teksty, ale ją ignorowałam.
W końcu doszłam do szkoły. Tu przynajmniej miałam z kim porozmawiać. Razem z moimi przyjaciółmi, czyli Jennifer i Joshem udałam się w stronę sali matematycznej. Lekcje minęły dość szybko. Josh i Jen mieszkali po drugiej stronie miasta, więc nie mogłam z nimi wracać. Jak wróciłam do domu, od razu poszłam do swojego pokoju. Byłam sama, ale zdążyłam się do tego przyzwyczaić. Rodzice nawet nie zrobili obiadu, więc po odrobieniu zadań zamówiłam pizze. Po chwili ktoś zapukał do drzwi. Lekko się przestraszyłam, ale otworzyłam. Przed drzwiami stał policjant. Ciekawe czego chce..

- Dzień Dobry. Pani Kate ?
- Tak, to ja.
- Chciałbym panią poinformować, że pani ojciec został skazany na 3 lata więzienia. Pani matka, Marissa jest na przesłuchaniu, ale najprowdopodobniej ją wypuścimy.
- Dziękuję za informacje. - powiedziałam zszokowana.
- Do widzenia.
- Do widzenia.
Co ?! Nie , to niemożliwe ! Mój ojciec trafił do więzienia ?! Wiedziałam, że kiedyś źle skończy się prowadzenie tych lewych interesów. Dobrze, że mnie w to nie wciągnęli. Moje życie coraz bardziej traci sens... Ohh.. Znowu ktoś dzwoni do drzwi.. Ciekawe kto tym razem. Otworzyłam. Zobaczyłam moją matkę, więc wpuściłam ją do środka i wróciłam do pokoju.
Następny dzień minął bardzo podobnie, ale bez nieciekawych informacji.
Kolejnego dnia w szkole było jak zwykle. Gdy wróciłam do domu znowu nikogo nie było. Ale czego tu się spodziewać.. Ojciec w pudle, a matka pewnie poszła na jakąś imprezę czy co. Włączyłam laptopa i puściłam piosenkę mojego ulubionego wykonawcy. Minęła godzina, a mojej matki dalej nie było. Szczerze ? Tak w sumie to niezbyt mnie to obchodzi. Zawsze wraca późnym wieczorem, nic nadzwyczajnego. Gdy wybiła 23 postanowiłam pójść się myć. Nie miałam na nic ochoty, więc wzięłam tylko szybki prysznic. Usiadłam na łóżku i ostatni raz sprawdziłam pocztę. Poszłam spać. Nagle usłyszałam jakiś hałas z dołu. Spojrzałam na zegarek. Była 1 w nocy. Niepewnie zeszłam na dół zobaczyć co się dzieje. Zastałam tam moją matkę. Była nachlana. 'Znowu piła' - westchnęłam tak cicho, że nie usłyszała. Jeszcze nigdy nie była tak upita. Normalnie zajebiście. Ojciec w więzieniu i matka alkoholiczka. Super rodzice.. Aż chce się żyć. (wyczuj sarkazm). Wiele razy próbowałam już się zabić, ale jakoś nie potrafiłam. Na ciele mam wiele blizn od żyletki. Tak, cięłam się. Na szczęście wyciągnął mnie z tego mój przyjaciel, Josh. Ehh.. Tracę siłę do życia. Usiadłam na łóżku i wzięłam żyletkę do ręki. Nie, nie potrafię się zabić , choć tak bardzo chciałabym. Zaczęłam się ciąć. Po co żyć, skoro nie ma się dla kogo. Krew lała mi się z ręki. Zakrwawiłam całą pościel i moją piżamę. Poszłam do łazienki się przemyć. Włączyłam laptopa i zaczęłam przeglądać różne strony. Nagle trafiłam na nazwę jakiegoś nieznanego mi zespołu...

Macie pierwszy rozdział. :)
JEŚLI CZYTASZ PROSZĘ  - SKOMENTUJ ! :D
Bardzo zależy mi na waszej opinii ! xx